Monthly Archives: April 2017

De Personis: Flavius Caeso puer

This story was added to the Tres Columnae Project in April 2017 after many, many requests from Latin Family members who wanted to know the truth behind the strange dream that Ausonia, Flavius Caeso’s wife, has in Lectiōnis XI Fabula Longa VII.

De Personis: Brutus buteo cibum quaerit

This story sequence was co-created by Latin Family member Andrew B in Spring 2017.

De Personis: Brutus buteo mustelam conspicatur

tertia diēī hōra adest.  in peristyliō domūs Flaviī Caesōnis sedet Sabīna mustēla.  Sabīna sēcum “vae, heu, quam fessa sum!” putat. “nōnne rēs horrendae his proximīs diēbus accidunt?  nōnne ista Medūsa canis mē dēcipit?  Medūsa enim ‘ō amīca mea,’ inquit, ‘nōs mūrem capere et ēsse possumus.’ rē vērā tamen Medūsa mē ipsum mordēre et ēsse cōnātur! rē vērā iste Rīdiculus mūs mē contemptum habet! et rē vērā iste Ferox canis, marītus et frāter Medūsae, mē pūnīre vult, quod iste mūs amīcus Ferōcis est. vae, heu! quid facere dēbeō? quid facere possum? ō dī omnēs, quaesō, mihi signum vel portentum mittite prō pietāte meā!”

Lectionis VII Semis Fabula Longa I

Rapidus mūs in lūdō Fabiī?

paulō ante prīmam diēī hōram, Rapidus mūs, fīlius Rīdiculī et Impigrae, per domum Valeriī cibum quaerit.  “ecce!” inquit Rapidus laetus, “in hōc saccō est panis et caseus! in hōc saccō est lardus! et in hōc saccō sunt multae ūvae et multae olīvae!”  Rapidus laetus saccum ingreditur, quod cibum extrahere vult. “sine dubiō,” sēcum putat Rapidus, “panis et caseus et lardus et olīvae et ūvae tōtam familiam meam dēlectant, tōtī familiae meae placent.  sine dubiō ego panem et caseum et lardum et olīvās et ūvās mēcum domum trahere dēbeō, quod familia valdē ēsurit.”

Lectionis VIII Semis Fabula Longa I

Procāx gallus et Trux canis

These stories were inspired by Latin Family member Andrew B’s creation of Brutus buteō and Languidus serpēns in Spring 2017.

Lectionis VIII Semis Fabula Longa II

Odōrifer mēles auxilium quaerit

Odōrifer est mēles. Odōrifer mēles cum familiā in cavernā parvā habitat.  caverna, in quā Odōrifer cum familiā habitat, est in ultimō prātō vīllae Caeliōrum. prope cavernam sunt arborēs illīus silvae obscūrae, ubi lupī et ursī et aprī et aliae ferae bēluae habitant.  lupī tamen Odōriferum vexāre haud solent, quod unguēs Odōriferī ācrēs et acūtī sunt.  ursī quoque Odōriferum et familiam vītāre solent, quod mēlēs fortiter et audācter sē dēfendere solent. aprī quoque, quod carnem animālium consūmere nōlunt, Odōriferum et familiam rārō vexant.

Mures et Liberi Amici: Fabula Longa III

Nestor epistulam fert

quarta diēī hōra adest.  in ātriō domūs Valeriī, Lūcius et Valeria prope Rapidum et Rapidam sedent.  Valeria versūs recitat; Lūcius mūribus cibum offert; mūrēs tacitī versūs audiunt, tacitī cibum accipiunt, tacitā vōce “grātiās tibi maximās agimus, puer hūmāne,” susurrant. subitō tamen omnēs clāmōrem magnum audiunt.  aliquis enim iānuam domūs pulsat et “quaesō, vōs amābō,” inquit, “iānuam mihi aperīte. nōnne adsum Nestōr, servus Caeliī? nōnne epistulam dominō Valeriō ferō?”  mūrēs attonitī et territī per domum ad cavum fugiunt; attonitī et territī cavum ingrediuntur; attonitī et tacitī in pavimentō cavī iacent.  Ferox, canis Valeriī, mūrēs per domum fugientēs conspicātur et “salvē, mī Rapide, salvē, mea Rapida, quid agitis?” vōce benignā rogat.  mūrēs tamen perterritī Ferōcī nihil respondent, quod celerrimē ad cavum currunt.  Ferox igitur, “hem, hem,” sēcum putat, “sine dubiō mē dēcet, mē oportet ad iānuam contendere. mē decet, mē oportet causam clāmōrum cognōscere.  et fortasse mē decet, mē oportet vehementer lātrāre, sī forte ille Milphiō clāmōrem nōn audit.”

Mures et Liberi Amici: Fabella Prima

hodiē māne Rapidus et Rapida cum Lūciō et Valeriā lūdunt.

“nōs tamen haud decet,” inquit Rapidus perterritus, “iterum cum līberīs hūmānīs lūdere. sī enim cum līberīs hūmānīs iterum lūserimus, fortasse hominēs nōs capient et consūment!”

Mures et Liberi Amici: Fabula Longa IV

“quid Caeliolae explicābō?”

Nestōr, servus Caeliī, nunc iam in pavīmentō ātriī prope cavum Rīdiculī sedet.  “mē enim decet, mē oportet,” sēcum putat, “hanc epistulam dominō Valeriō sōlī trādere, quod ille Caelius, dominus meus, hoc mandat. sī enim ego hanc epistulam servō vel uxōrī vel fīliō vel fīliae Valeriī trādiderō, sine dubiō dominus mē ferōciter pūniet. et nōnne dominum decet, dominum oportet servōs neglegentēs et impiōs ferōciter pūnīre? servī enim, sī dominō displicuerint, sine dubiō poenās impietātis dabunt. ego igitur in pavimentō sedēbō dum hanc epistulam dominō Valeriō trādam.”