Monthly Archives: December 2014

Lectionis XXXIII Fabella Prima

33-1a-talkhodiē Lūcius et Caeliola cum Lolliā et Marcō Vipsāniō colloquuntur.

crās māne Lūcius et Caeliola per viās festīnābunt.

Lollia cognōscit Lūcium et Caeliolam crās māne per viās festīnātūrōs esse.

Lectionis XXXIII Fabula Longa I

Lūcius et Caeliola iter faciunt

Lūcius Valerius, postquam Gallicum Dulcissimamque līberāvit eīsque popīnam mandāvit, Lolliae Marcōque Vipsāniō valedīxit. tum Milphiō lībertus lōra manibus tenēbat et “heus! heus!” exclāmābat. tum duō mūlī, quī carpentum trahēbant, lentē per viās urbis Neāpolis prōgrediēbantur. Lūcius ipse imāginēs māiōrum, quās sēcum ex urbe Herculāneō tulerat, manibus suīs tenēbat. quattuor servī post carpentum ambulābant, ex quibus duō cum Lūciō Caeliolāque ex urbe Herculāneō effūgerant, duōs M. Vipsānius Lūciō Caeliolaeque nūper dederat. servī, ā Vipsāniō nūper datī, trīstēs tacitīque prōcēdēbant; bene enim cognōscēbant sē numquam iterum urbem Neāpolim vīsūrōs esse.

Lectionis XXXIII Fabella Secunda

“heus!” exclāmāvit Lūcius, “nōnne sōl dē caelō dēscendit? mox caupōnam intrābimus.”

servī intellegēbant Lūcium Caeliolamque mox caupōnam intrātūrōs esse.

servī intellegēbant caupōnam mox ā Lūciō Caeliolāque intrātum īrī.

Lectionis XXXIII Fabula Longa II

ad domum Vipsāniī advenītur

longum post iter, Lūcius et Caeliola tandem ad urbem Mediolānum advēnērunt. prope urbem erat vīlla rūstica familiae Vipsāniae, ubi Milphiō carpentum mūlōsque servīs Vipsāniī mandāvit. servī, quī adventum Valeriōrum exspectāverant, laetī nūntium ad urbem mīsērunt.  nūntius, urbem ingressus, per viās ad domum urbānam Vipsāniī contendit. verbīs nūntiī audītīs, maximē gaudēbant Valeria et Vipsānius.

intereā Lūcius et Caeliola cum Milphiōne servīsque per portās urbis prōcessērunt. prope portās stābat Quārtus Vipsānius ipse, iuvenis summae dignitātis, decem servīs comitantibus. Vipsānius, Lūcium Caeliolamque amplexus, “dīs omnibus grātiās maximus agimus, quod vōs vīvōs nōbīs reddunt!” exclāmāvit. tum Vipsānius ipse Lūcium Caeliolamque ad domum duxit, ubi Valeria anxia eōs exspectābat. duō puerī, Marcus et Publius, prope mātrem suam stābant.

Lectionis XXXIII Fabula Longa III

fāta amīcōrum

Lūcius et Caeliola fessī et ēsurientēs prandium magnum et splendidum in triclīniō cōnsūmēbant. servī Vipsāniī cibum optimum vīnumque optimum praebēbant.

post prandium omnēs ad ātrium revēnērunt, rēs gestās nārrātum et audītum. tandem Valeria, “mī frāter cārissime,” rogat, “quis amīcōrum nostrōrum superest? cuius fāta incerta?” Lūcius lacrimāns explicat sē fāta multōrum non iam cognōvisse. “num clientem patris, illum Lollium, cōnspexistis?” rogat Valeria. “valdē timeō, quod Lollius vir maximae contumācīae est.” Lūcius trīstis explicāvit Cāium Macciamque Lolliam iterum iterumque Lollium fugere incitāvisse, Lollium tamen iterum iterumque recūsāvisse.

Lectionis XXXIV Fabella Prima

34-1a-househodiē Lūcius in domō Vipsāniī et Valeriae sedet. domum suam vidēre haud potest.

“utinam in domō meā sedērem!” sēcum susurrat.

Lectionis XXXIV Fabula Longa I

Lūcius et Caeliola lūgent

34-2-1hodiē māne, dum Vipsānius clientēs suōs in tablīnō salūtat, Lūcius trīstis in cubiculō manet. Caeliola quoque, valdē lacrimāns, in cubiculō fāta patris urbisque trīstissima lūget. Valeria, quae lacrimās ūlūlātūsque frātris et sorōris audit, sollicita cubiculum Caeliolae ingreditur, sōlācium sorōrī suae ferre temptātum. “Caeliola mea,” inquit, “utinam nē lacrimārēs! utinam urbs Herculāneum nunc stāret! utinam tibi quid sōlāciī nunc iam ferrem!” Caeliola lacrimāre dēsinit et, “ō soror mea,” Valeriae respondet, “quam benigna es! quam mātrī nostrae similis!” tum lacrimīs ūlūlātibusque sē trādit et “heu! heu!” clāmat, “heu sepulcrō mātris! heu Dīs Mānibus! heu urbī dēlētae! utinam in viīs urbis Herculāneī nunc iam stārem! utinam querēlās clientium patris nunc iam audīrem!”

Lectionis XXXIV Fabula Longa II

advenit Valerius ipse

34-3-1Vipsānius, ūlūlātibus uxōris et Lūciī et Caeliolae audītīs, sollicitus extrā cubiculum stat. “utinam,” sēcum putat, “causam dolōris plānē intellegerem! utinam verba aptissima cārissimīs meīs dīcerem! ō dī quaesō, prō pietāte meā, mihi auxilium date!” tum Vipsānius cubiculum ingreditur, sōlācium ferre temptātum.

Lectionis XXXV Fabella Prima

35-1-1proximō annō post clādem urbis Herculāneī, Valerius cum līberīs sacrificia Dīs Mānibus offerēbat.

“utinam,” inquit Valerius trīstis, “sepulcra māiōrum nunc iam stārent. utinam iste mōns urbem nostram numquam dēlēvisset!”

Lectionis XXXV Fabula Longa I

fāta Lolliī

35-2-1Cāius attonitus, “ō mī pater!” exclāmat, “nōnne tē ex istā urbe effugere recūsāre audīvimus? nōnne pollicitus es tē in cēnāculō mānsūrum? nōnne fūrēs et lātrōnēs timēbās? cūr igitur effūgistī – et cūr, multōs post mēnsēs, ad nōs regressus es?”

Lollius trīstis, “ō mī fīlī, uxor mea,” respondit. “rēs tam longa, diēs tam brevēs tamque fugācēs sunt. dī tamen ipsī mē servāvērunt; pietās ipsa mē ā vōbīs arcēbat, dum vōta resolverem; pietās ipsa, vōtīs solūtīs, mē vōbīs reddidit. mē enim decēbat, cum urbs Herculāneum incolumis stābat, patrōnō nostrō, illī Valeriō Capitōnī, cotīdiē officia agere. Valerius tamen vir maximae pecūniae, ego minimae. vae! heu! pecūniās nonnumquam abstulī, nōnnumquam retinuī; nonnumquam falsa patrōnō nostrō dīcēbam. cum igitur iste mōns flammās fūmumque ēmittere coepit, mihi vidēbātur deōs ipsōs mē propter impietātem pūnīre. vōbīs igitur ex urbe ēgressīs, ego ipse ad templum Mercūriī contendī, poenās meritās acceptum. cum tamen in templō sub imāgine Mercūriī ipsīus sedēbam, Mercūriō ipsī precēs lacrimāsque effundēns, subitō rēs mīrābilis accidit.”